سلام سخن اهل دل است، آنرا به جان مي نوشم

شهید مدافع حرم محمد بلباسی از شهدای لشکر عملیاتی 25 کربلای مازندران به همراه 12 تن دیگر از یارانش در روز 17 اردیبهشت ماه امسال در خان طومان سوریه به شهادت رسید که پیکرش در معرکه نبرد جاماند.

پس از انتقال وسایل شهید محمد بلباسی از سوریه، وصیت نامه ای چند صفحه ای همراه این وسایل  بود که من قسمتی از وصیتنامه که خطاب به همسرمحترمشون است رو مینویسم :

بسم الله الرحمن الرحیم

هوالشهید

......

همسر وفادار و مهربانم سلام، خدا را گواه میگیرم که اگر نبود همراهی و همدلی شما بنده به این سعادت دست پیدا نمیکردم.

بارها شما آزموده شدید و در سخت ترین شرایط با تمامی کمی و کاستیها با من همراه بودی و هیچ وقت در انجام کار خیر مانع من نشدی و حتی مرا تشویق به انجام آن کردی، در صورتی که این همراهی شما سختی زیادی به همراه داشت و دوری من از خانه خللی در زندگیمان ایجاد نکرد و مانند یک شیرزن امورات منزل را رتق و فتق کردی و هر سه فرزندمان را به نحو شایسته تربیت کردی و تنها نگرانی شما کسب حلال و آوردن لقمه حلال برسر سفره بود و مرا توصیه به تقوی و دوری از گناه میکردی و هیچوقت از من راحتی و آسایش دنیا را نخواستی و همیشه به فکر آسایش و راحتی خودمان و فرزندانمان بودی...

همسر عزیزم! مطالبی که عرض کردم گوشه ای از دریای خوبیها و عشق و محبت شما بود.

الان که دارم این وصیتنامه را مینویسم خیلی دلتنگ شدم و گریه امانم نمیدهد، بنده لایق شهادت نیستم، اما اگر خداوند متعال به این کمترین عنایتی بکند و مرگ ما را شهادت در راهش رقم بزند، آن را مدیون تو هستم.

درون کلام کلام این شهید از هر بعدی که نگاه کردم هزاران نکته و تجربه بود از قدرشناسی و محبت تا احترام و خوب دیدن اما مهم‌ترین نکته ای که توجه ام را جلب کرد این بود که انتخاب ما نه تنها بر این دنیا که بر آخرت ما نیز اثر دارد این انتخاب میتونه خیلی چیزا باشه مثل کار ،ازدواج،تحصیل ، دوست و....حتی اگر خدای ناکرده از انتخاب خود پیشیمان شویم و برگردیم اما بازهم آثارش در زندگی ما باقی خواهد ماند ...التماس دعا

سلام ....

این‌شعر‌ رو تو کتاب فارسی دوم دبستان یادتونه؟

پروانه از گل احوال پرسيد.

     گل گفت: خوبم

            پروانه خنديد.

                 گل باز تر شد

                       با ناز خوابيد.

                            پروانه دورش

                                  آرام رقصيد.

من خودم یادم‌نیست:))

شاعر این شعر کودکانه” محمود کیانوش” چندماه پیش درگذشت...

معروف‌ترین برنامه رادیوئیشون نامه‌هایی از لندن بود که تو یه مجموعه گردآوری شده و خوندنش برای آشنایی با حال و هوای مهاجرت از فرنگ و جامعه ایرانی به دلِ غرب باحاله، یا به قول عزیزترینم خالی از لطف نیست.

سلام من سلام...،

در کتاب جویندگان نور اثر دبی فورد متنی خیلی به دلم نشست و دوس داشتم آن را با تو که از خود من هستی (با کمی تغییر و اعمال نظر خود) به اشتراک بذارم  :

از نظر دبی ؛آدمها به زندگی ما می آیند تا کمکمان کنند از نو یکپارچه شویم و بتوانیم در گستره توانمندی بشریمان زندگی کنیم و احساس بدی نداشته باشیم هر احساس و غریزه ای کاملا انسانی است...ما باید تاریکی را به طور کامل در آغوش بگیریم تا روشنایی را پذیرا باشیم...خدا ،روح و عشق همگی یکی هستند حتی اگر نتوانیم آنها را ببینیم بازهم وجود دارند آنها منتظر ما هستند تا به درون خود دعوتشان کنیم...از نظر من قلب ما درگاه ورود آنهاست ؛وقتی آماده باشیم قلبهایمان را به روی آنچه هست بگشائیم و به جای دیدن بدی ها، خوبی ها را در همه چیز جستجو کنیم، خدا را خواهیم بافت،عشق را خواهیم یافت... بسیار مهم است که به یاد داشته باشیم این ما هستیم که انتخاب می کنیم چه ببینیم !!!..تمام درسهایی که در زندگی می آموزیم خودمان آنها را خواسته ایم..هر رویدادی هرچقدر هم هولناک هدیه ای برای ما دارد و اگر تو آن هدیه را بگیری ،من هم هدیه خودم را خواهم گرفت چرا که در جهان روح، من تو هستم و تو منی....

نه باران میخواهد

نه موسیقی و شعر 

ذاتش انگیزه دل دادن است

حواست به ساعت روی دیوار است؟؟

این روزها برای حرفهای عاشقانه زود هم که بجنبی

باز دیر می شود...

جانان من

تو حال و هوای بهاری هستی برای قلبم !!ببین چگونه دل می دهد برای پرواز در کنار تو ...تا همسفر قهرمانی هایم باشی...این دل ،بدون دیدارت، بدون شنیدن صدایت، بدون موسیقی فقط دوست دارد برای تو شعر بگوید همین.

ای تغییر دهنده دلها و دیده‏ ها.... بگردان حال ما را به نیکوترین حال

تغییر کردن حال یعنی نو شدن به نیکوترین حال ، نفسی تازه به روح دادن همچون نفسهای بهاری که زمین و شاخه ها را غرق گل می کند و با نثار این زیبایی ها به دنیا موجب پرواز روح میگردد

کنون نو شدن روح، نگرش و وجود این است که من بفهمم

چه بخش‌های وجودی بن بست دارم

چه بخش‌های روحی را میترسم به سراغش بروم

چرا که آن بخش وجودی خود را سرکوب کرده ام

زمینه هایی از زندگی که اجتناب می کنم به سراغش بروم

به علت تجارب تلخ گذشته از آنها پرهیز میکنم 

زمینه هایی از زندگی که به علت فضای خانوادگی یا جامعه  

من نیز آنها را نهی کرده ام و به سمت آنها نرفته ام 

زیرا که اخلاقیات ، توانایی و فضای خانواده یا جامعه ام به آنها نمی خورده است

اصلا فرصت ها را نمی شناخته پس مرا از آنها ترسانده

حالا هر کدام از اندیشه ها را که به سمتش برویم و در دل تجربه‌هاش وارد شویم ، یک دریچه جدید باز می کنیم، این میشود نو شدن ،تازه شدن و با این شکوفا شدن عطر خوب به دنیا بدهیم....

 زمانی که نگرش مان را عوض کنیم می توانیم زندگی را تغییر دهیم...

امید که در این سال نو ، تلاشی باشد برای حال نو خود و همگی که ظهور حجت و منجی جز در آگاهی و خرد جمعی نخواهد بود...

شعر یعنی چشم تو! فالله خیر حافظا

بهترینم! کاش در فال من باشی فقط