سلام سخن اهل دل است، آنرا به جان مي نوشم

دیدار شد میسر و بوس و کنار هم

از بخت شکر دارم و از روزگار هم

زاهد برو که طالع اگر طالع من است

جامم به دست باشد و زلف نگار هم

اتاقم غرق نور شد، غرق نور شد، غرق نورررررر................

گاهی گمان نمیکنی ، ولی خوب میشود    

    گاهی نمیشود، که نمیشود، که نمیشود

گاهی بساط عیش خودش جور میشود    

    گاهی دگر تهیه بدستور میشود

گه جور میشود خود آن بی مقدمه      

      گه با دو صد مقدمه ناجور میشود

گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است    

       گاهی نگفته قرعه به نام تو میشود

گاهی گدایِ گدایی و بخت باتو یار نیست    

     گاهی تمام شهر گدایِ تو میشود

گاهی برای خنده دلم تنگ میشود      

        گاهی دلم تراشه‌­ای از سنگ میشود

گاهی تمامِ آبی این آسمان ما        

          یکباره تیره گشته و بی رنگ میشود

گاهی نفس به تیزی شمشیر میشود        

     از هرچه زندگیست، دلت سیر میشود

گویی به خواب بود جوانی­مان، گذشت         

       گاهی چه زود فرصتمان دیر میشود

کاری ندارم کجایی، چه میکنی؟       

         بی عشق سر مکن که دلت پیر میشود

شده دلتنگ شوی

غم به جهانت برسد؟

گره ات کور شود

غم به روانت برسد؟