سلام سخن اهل دل است، آنرا به جان مي نوشم

معمولاً در آخرین روزهای هر سال و نخستین روزهای سال جدید، اکثر انسانها فکر میکنند که قرار است اتفاق
جدیدی برای آنها بیفتد.ما فکر میکنیم که واقعاً در لحظهی تحویل سال،حالی به حال دیگر تبدیل میشود.  ناگهان و بیهیچ علتی این باور چنان قوی و درونی است که حتی وقتی یک سال با رویدادهای بد یا تلخ متعدد همراه است، بسیاری از ما میگوییم کاش این سال زودتر تمام شود.
یادمان میرود که تغییر و تحویل، تنها قراردادهایی انسانی و اجتماعی هستند و جهان، مبداء مشخصی برای تغییر و تحول ندارد. هیچ لحظه ای با لحظه ی قبل یا بعد از آن متفاوت نیست. مگر اینکه ما اراده کرده باشیم که چنین شود. و قاعدتاً در چنین حالتی، روز، به اراده ی ما نوروز میشود. نه به ادعای تقویم و به صدای ترقه و در میانه ی تعطیلات.
اما به هر حال، فرصتهای تغییر تقویمی مانند اول هر هفته، اول هر ماه، اول هر فصل و اول هر سال، میتوانند
انگیزاننده ی خوبی برای هدفگذاری و برنامه ریزی باشند و نمیتوان این فرصتهای خوب را نادیده گرفت یا
انکار کرد. با این حال، فکر میکنم کاری هست که حتی از برنامه ریزی برای سال آینده هم اثربخشتر است و آن، مرور سالی است که گذشت.
این کار باعث میشود، دستاوردها به ما حس رضایت بدهند و از دست داده ها محرکی برای تلاش بیشتر شوند
و نگاه همزمان به دستاوردها و از دست داده ها، کمک کند که برای سال بعد، هدفگذاریها و برنامه ریزی های
واقع بینانه تری انجام دهیم.انشاا...