يادش بخير! تو کوهنوردی ميگفتند هيچوقت مستقيم حركت نكنيد، بلكه حركت شما بايد حالت زيگزاگ داشته باشد چون اينطوري امنيت بيشتري خواهيد داشت . حالا فکر می کنم راه رسیدن به خدا هم يك همچنين وضعيتي داره، يعني يكدست و يكنواخت نيست، بلكه بالا و پائين و نشيب و فراز دارد، يعني اگر غم هست، شادي هم هست، اگر پاي زحمت در ميان باشد، رحمتي هم در پي خواهد داشت و همين مايه امان و امنيت و سلامت روح و جان آدمي است وگرنه هميشه غم باشد آدمي مأيوس ميشود و يا اگر هميشه شادي باشد، مغرور خواهد شد.
می دونی ،يوسف چرا يوسف شد. چون زندگي او سراسر نشيب و فراز بود و مهم هم اين بود كه در تمامي اين نشيب و فرازها خود را حفظ كرد. او از نزد پدر كه كانون مهر و عاطفه بود به چاه افتاد و از چاه به كاخ و از كاخ به زندان و از زندان به تخت نشست، اما در همه حال يوسف بود...
فإنَّ مَعَ الْعُسْرِ یسْرا؛
پس به یقین بعد از هر سختی، آسانی است.» (سوره ی انشراح، آیه ی 5)